E mërkurë, 18/09/2019, 17:01
Eselamu alejkum Guest | RSS
Menya
Kategoritë
Kuran [24]
Sunnet [35]
Akide [48]
Fikh [46]
Tefsirë [48]
Sira [15]
Dave [9]
Tregime [99]
Urtësi [31]
Mesazhe Islame [105]
Artikuj [392]
Hutbe [91]
Arti Islame [18]
Pyetje & Përgjigje [520]
Poezi Islame [11]
Emra musliman [5]
Poezi Islame [94]
Kurani dhe shkenca [147]
Histori [26]
Familja Islame [106]
Shtyllat e Fesë [193]
Mësime ditore [43]
Ligjërata nga hoxha i nderuar Ulvi Fejzullahu
Video [44]
Komentet
500
Na gjeni n'Youtube

Statistikat

Gjithsejt online: 1
Vizitorë: 1
Anëtarë: 0
Hyrja » Artikuj » Tefsirë

A mban njeriu fajin e tjetrit?

Prej emrave të bukur të Allahut të Lartësuar është edhe i Drejti. Drejtësia është baza e legjislacioneve qiellore mbi të cilën janë ngritur qiejt dhe toka. Sipas rregullit të sheriatit, njeriu është i ngarkuar dhe do të japë llogari për veten e tij; nëse ka bërë mirë, shpërblehet me të mirë dhe nëse ka vepruar keq, do të shpërblehet me të keq. Sipas kësaj rregulle, njeriu nuk i mbart pasojat e të tjerëve dhe nuk ndëshkohet për veprimet e të tjerëve.

Allahu i Lartësuar në disa ajete shpjegon se njeriu nuk është përgjegjës për veprimet e tjetrit e as nuk ndëshkohet për to, por ai do të japë llogari për atë që ka bërë vetë. Allahu i Lartësuar thotë: "...dhe askush nuk ngarkohet me barrën e tjetrit." (Enam, 164). Ajeti qartë shpjegon se njeriu nuk ngarkohet me barrën e tjetrit, por mbart vetëm barrën e vet.

Krahas kësaj ka ardhur fjala e të Dërguarit të Allahut, lavdërimi dhe paqja e Allahut qoftë mbi të, ku thotë: "Me të vërtetë i vdekuri dënohet për qarjen (vajtimin) e familjes së tij." Buhari nr. 1286 dhe Muslim 928) Ndërsa në një transmetim tjetër: "Me të vërtet i vdekuri dënohet me qarjen e të gjallit." (Buhariu dhe Muslimi) Në këtë hadith vërehet qartë se të vdekurin e kap dënimi për shkak të vajtimit të familjes për të.

Siç duket, ekziston një kundërthënie ndërmjet ajetit dhe hadithit, për faktin se ajeti mohon që njeriu të mbartë pasojat e tjetrit përderisa hadithi vërteton dënimin për shkak të gabimit të tjetrit. Atëherë si mund të bëhet përputhja dhe bashkimi ndërmjet tyre?

Dijetarët kanë bërë bashkimin e tyre nga disa aspekte:

1- Dënimi i cili e godet të vdekurin është për atë që ka porositur për ta vajtuar atë pas vdekjes së tij. Nëse e bën këtë, ai do të ndëshkohet për shkak të porosisë së tij, ngase është porosi në kundërshtim me rregullat e sheriatit dhe në këtë rast dënimi është për shkak të tij e nuk është për shkak të veprimit të tjetrit. Ndërsa nëse i vdekuri ka porositur familjen e tij për mos të qarë dhe për të mos vajtuar, kurse ata kanë bërë atë e nuk e zbatuan porosinë e tij, nuk e kap dënimi por ndëshkohet kush e bën atë, duke u bazuar në fjalën e Allahut të Lartësuar "dhe askush nuk ngarkohet me barrën e tjetrit". Këtë qëndrim e mbajnë shumica dërrmuese e dijetarëve.

2- Dënimi e kap atë që e di se zakoni i familjes së tij është qarja dhe të vajtuarit kurse ai nuk i ndalon nga ai veprim. Ndërsa nëse i ndalon nga të vajtuarit e ata e vajtojnë pas vdekjes së tij nuk e kap dënimi, por dënimi është për ta, mëkati është i tyre ngase ai e ka kryer obligimin e vet. Andaj, sipas këtij qëndrimi, për njeriun që e di se familja e tij do të vajtojnë e ka të obliguar t'i ndalojë dhe t'i këshillojë, ndërsa nëse nuk e bën do të dënohet për shkak të neglizhencës së tij. Allahu i Lartësuar thotë: "O ju që besoni! Ruani veten dhe familjet tuaja nga zjarri." (Tahrim, 6)

3- Qëllimi i "dënimit" në hadith të jetë me kuptimin gjuhësor që është dhimbje dhe vuajtje e përgjithshme e nuk është dënim dhe vuajtje e botës tjetër. Prandaj, vuajtja e të vdekurit sipas këtij kuptimi është vuajtja e tij për shkak të vajtimit të familjes së tij, vuajtja për shkak të mospërkushtimit të tyre ndaj urdhrave të Allahut. Këtë qëndrim e mban Taberiu, Kadi Ijadi, gjithashtu e përzgjodhi edhe Ibn Tejmije.

Duhet të kihet parasysh këtu se të qarët e përmendur në hadithe nënkuptohet të qarët e shoqëruar me vajtim, rënkim, ofshamë e të ngjashme me këto. Ky lloj i të qarët është i ndaluar ndërsa në daljen e lotëve nga sytë nuk ka asgjë të keqe dhe këtë nuk e përfshijnë hadithet.

Kësisoj, mësojmë se njeriu nuk dënohet për shkak të gabimit të tjetrit, përveç nëse ai është shkaktar për të, atëherë ai ndëshkohet për këtë shkak dhe për neglizhencën e tij. Ndërsa në raste të tjera çdo njeri do të shpërblehet sipas veprës së vet dhe nuk ngarkohet me barrën e tjetrit. Allahu i Lartësuar thotë: "Në dobi të tij është e mira që bën, kurse në dëm të tij është e keqja që punon." (Bekare, 286). Allahu e di më së miri!


 

Përgatiti: Almedin Ejupi

Kategori: Tefsirë | Shtuar nga: shpend-xhelili (18/04/2010)
Klikime: 720 | Ranguar: 0.0/0
Gjithsejt komente: 0
Only registered users can add comments.
[ Regjistrohu | Hyr ]
Kërko
Sinqeriteti n' FB
Radio Pendimi

Njëshmëria
Lidhje Islame
Miqtë e Allahut

Copyright © Sinqeriteti.com 2019